Γη, ξηρά / Terra Firma

Ως σύγχρονοι περιηγητές, οι συμμετέχοντες, καλούνται να διερευνήσουν την έννοια της περιήγησης και του οδοιπορικού μέσα από μια πραγματική ή νοητή μετακίνηση. Χρησιμοποιώντας έναν ευρύτερο εκθεσιακό χώρο, το χωριό της Κιμώλου, η έκθεση ως χαρτογραφημένος περίπατος εμπεριέχει ήδη την έννοια της (μετα)κίνησης και αποκτά ροή ενταγμένη στους χώρους συναναστροφής.

Το νησί, ως γεωγραφικός αλλά και σαν φανταστικός τόπος, μπορεί να αποτελέσει μια μικρή terra firma, μία στάση της διαδρομής, ένα πάτημα στην ξηρά που αναδύεται μέσα από την απεραντοσύνη της θάλασσας ή ένα σημείο αναφοράς, της νοητής μετακίνησης ιδεών. Οι διαδρομές που κάνει ένα πλοίο διαγράφουν τις προσωπικές αλλά και τις συλλογικές πορείες της μνήμης, μεταφέρουν ιδέες και συνδέονται με άλλα μικρά κομμάτια “σταθερής γης”. Είναι ταξίδια που κάνει ένα “κομμάτι που επιπλέει στο χώρο, ένας τόπος χωρίς τόπο… είναι η κατεξοχήν ετεροτοπία και αποτελεί για τον πολιτισμό μας τη σημαντικότερη πηγή φαντασίας”*

Οι ταξιδιωτικές εντυπώσεις και αφήγησεις παίζουν με τα στοιχεία της ανάμνησης, της προσωπικής καταγραφής, αποτυπώνουν τις σχέσεις με τον τόπο, ταυτίζονται με την περιπέτεια και πλουτίζουν τους τρόπους ύπαρξης. Η εμπειρία που μπορεί να έχει διάφορες εκφάνσεις μορφοποιείται και αφήνεται πάλι στα κύματα να περιπλανηθεί, να διαγράψει νέα οδοιπορικά.

Η διαδικασία αυτή πιθανόν να προσομοιάζει με την ίδια την καλλιτεχνική διεργασία. Οι καλλιτέχνες/ιδες οικειοποιούνται τόπους, εφόσον εκεί βρίσκουν πιθανές μορφές ή την απαρχή των έργων τους. Η χειρονομία τους υφαίνεται με τοπεριβάλλον που παίρνει ρόλο συνδετικού υλικού και θέτει ερωτήματα σχετικά με την ποιητική των έργων τους αλλά και με την κοινωνιολογική διάσταση που προκύπτει.

Μοιραζόμαστε τον ίδιο κόσμο. Η τέχνη είναι ο μίτος για όλους. Αφυπνίζει, συγκινεί, συμβάλει στην σύναψη δεσμών, επομένως στην αναπτύξη της σκέψης και υφαίνει την έξοδο από το λαβύρινθο. “Η νεαρή γυναίκα από την Κίμωλο” γνέθει το νήμα που θα συνδέσει τις σκέψεις, τις πράξεις και τις εμπειρίες που βιώνουμε σε έναν τόπο και θα μας συνδέσει μεταξύ μας.

Ανδριανή Βεντούρη και Μαρία Γουβέλη

 

* Μισέλ Φουκώ, Περί αλλοτινών χώρων (Des espaces autres) (1967), Ετεροτοπίες. Ανακτήθηκε 05 Φεβρουαρίου, 2016, από http://biennale1.thessalonikibiennale.gr/pdf/

Εικαστικός Περίπατος 2017 ©