Αιμιλία Παπαφιλίππου

Zει και εργάζεται στην Αθήνα. Αποφοίτησε απο την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών το 1985 και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο New York University στη Νέα Υόρκη με διδακτική υποτροφία απαλλαγής διδάκτρων από το ίδιο το πανεπιστήμιο και με υποτροφία Ωνάση.

Εκπροσώπησε την Ελλάδα το 1991 στην Sao Paolo Biennale, στη Βραζιλία, με επιμέλεια της Μαρίας Μαραγκού, το 2000 στην έκθεση “Copyright: Europe Exists” με επιμέλεια των Harald Szeemann και Rosa Martinez, και το 2002 στην έκθεση ” Open”, στη Βενετία, με επιμέλεια της Λίνας Τσίκουτα.

Συμμετείχε το 2014 στην έκθεση της Ελληνικής Προεδρίας “Ναυτίλος: Ταξιδεύοντας την Ελλάδα” στην Bozar των Βρυξελλών, όπου παρουσιάστηκαν παράλληλα αρχαία έργα με έργα σύγχρονων δημιουργών.
Σχεδίασε και επιμελήθηκε της κατασκευής της εγκατάστασης “Liquid Sky” στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του ιδρύματος Ωνάση.

Το 2014 παρουσίασε στην Αρχαία Αγορά των Αθηνών, με υποστήριξη του οργανισμού ΝΕΟΝ , στα πλαίσια του προγράμματός του “έργο στην πόλη”, το έργο “Παλμικά Πεδία” που αναπτυσσόταν ως τρίπτυχο: μια μαρμάρινη πλατφόρμα διάδρασης των θεατών εντός του αρχαιολογικού χώρου, performance επ´αυτής, και βιντεοπροβολή επί της Στοάς Αττάλου. Ηλεκτρονικός κατάλογος διατίθεται δωρεάν στα παρακάτω links: διαδικτυακά στο http://www.aemiliapapaphilippou.com/site/iPad/ και για ipad: https://itunes.apple.com/WebObjects/MZStore.woa/wa/viewSoftware?id=1004873008&mt=8-

Η Αιμιλία Παπαφιλίππου έχει διδάξει  στο μεταπτυχιακό τμήμα της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών.
 3 handshakes_web
σκοινι
moebius on white copy
aemiliapapafilippou
under the rock

 

 

pigadi copy_web

“Ο καρπός του Παρόντος, σπέρμα Παρελθόντος, σπορά Μέλλοντος» ήταν ο τίτλος του έργου που έκανα το 1995 με πέτρα που βρήκα στο λατομείο των Πράσσων της Κιμώλου. Με μια πέτρα 250 κιλά που κρεμόταν από ένα συρματόσχοινο 6 χιλιοστών πάνω από το κεφάλι του θεατή , που ισσοροπούσε σ’ένα βατήρα, θέλησα να αναφερθώ στο ζήτημα της ευθύνης, του ρίσκου, που καλείται να πάρει ο καθένας από εμας ώστε η ζωή νάχει ουσιαστικό νόημα.

Αν ο θεατής τολμούσε να βάλει τον εαυτό του σε αυτήν την φαινομενικά επικίνδυνη θέση και παράλληλα να ακουμπήσει τη πέτρα, αυτή γυρνούσε γύρω από τον άξονά της προκαλώντας μια αίσθηση σχεδόν μετεωρισμού καθώς ενίσχυε τη δική του σωματαισθητηριακή αίσθηση μετεωρισμού και ισορροπίας πάνω στον βατήρα.
Αντικρύ του στεκόταν, (άλλωστε αυτό ήταν και η έμπνευσή μου) το μέγα επίτευγμα της ξερολιθιάς! Δηλαδή η άρμολόγηση του άμορφου (της πέτρας) κατά τη βαρύτητα. Εκεί στοιχίζεται το χάος οργανώνοντας μορφή ! Με άλλα λόγια και αν το σκεφτούμε αλλιώς… βαρύτητα δεν υπάρχει – μόνο έλξη και μέσω αυτής συνεκτικότητα και αέναη, τρομερή, αλλαγή.

Αυτό που λοιπόν που ενώνει παρελθόν και μέλλον είναι το παρόν. Εδώ, τώρα, και πάντα, το σημαντικό είναι η ουσιαστική ζωή, δηλαδή η συνείδηση.”

http://www.aemiliapapaphilippou.com

Εικαστικός Περίπατος 2018 ©