Πέτρος Μπάτσιαρης

Γεννήθηκε στο Κλειστό Ευρυτανίας. Σπούδασε Ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Έχει σπουδάσει στην Παιδαγωγική Ακαδημία Λαμίας και στην Οικονομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ως εικαστικός και εκπαιδευτικός, δουλεύοντας την έννοια της συνύπαρξης στο χώρο με συμμετοχικές εικαστικές δραστηριότητες, απέκτησε σημαντική εμπειρία στην εμψύχωση ομάδων παιδιών και ενηλίκων σε σχολεία ή σε άλλους κοινωνικούς χώρους (Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης, Λασκαρίδειος Βιβλιοθήκη Πειραιά, ΟΜΕΠ Νηπιαγωγών). Το 2001 το έργο του «Σχέδιο μνήμης σε κλίμακα 9/8» τοποθετείται και εκτίθεται στο Σταθμό του Πειραιά μέχρι το 2003, μετά από βράβευσή του.Έχει παρουσιάσει έργα του σε έξι ατομικές εκθέσεις με την πιο πρόσφατη στο “the room /art18”, στη Βιέννη.

 

DSC00326

DSC00376

DSC00644-001

DSC00613

KIM 76ggggggOOOOININI

KIM 76ggggggSSSS INININ

KIM 76ggggggRRRRLLLLLINININ

 

Tα  χαλιά μεταναστεύουν σαν τα πουλιά

Δεν ζούμε σε ένα άδειο κενό χώρο. Ζούμε σε ένα  χώρο που μπορεί να ρέει όπως το γάργαρο νερό .

Σε μια καθημερινότητα με συνεχείς ροές  και  επαναλήψεις καταστάσεων που όλα πιέζονται να μοιάζουν ,   η μεταβαλλόμενη εγκατάσταση   με κιλίμια και χαλιά  , του ελληνικού χώρου , της Μεσογείου και της Ανατολής ευρύτερα , εισερχόμενη και υποδεχόμενη   σε διάφορους  χώρους, αποβλέπει  στο  να δημιουργήσει  νέες διευρευνήσεις  και  επανατοποθετήσεις .   Να διευρευνήσει  πως γίνεται αυτή η μεταφορά του τοπίου σε ένα χαλί, ποιους συμβολισμούς έχει, πως επηρεάζει και εμπνέεται από το συλλογικό φαντασιακό. Επίσης να διερωτηθεί πώς η  επανάληψη του ιδίου γίνεται αξία της διαφοράς ,  χάριν όχι της πολυπολιτισμικότας που επιννοεί και εκμεταλεύεται η κυριαρχία , αλλά χάριν της διαφοράς. Τα χαλιά και τα κιλίμια έχουν  σαν βασικό συστατικό μέσα τους   το να λύσουν βιωτικές ανάγκες με  υλική αισθαντικότητα,   να εκφράσουν ένα συλλογικό κοινοτικό βίωμα  πολύτιμο  και μέσα στη διαδικασία αυτοπαραγωγής τους να υποδεχτούν τη  βαθιά επικοινωνία  και τις  αλληλεπιδράσεις των ανθρώπων.  Χωρίς να επέλθει καμιά βία, τα χαλιά ταξιδεύουν, σε όλη τη γεωγραφία , από τα προκαπιταλιστικά χρόνια ακόμα  μέχρι σήμερα , ξεπερνάνε τα σύνορα, μεταναστεύουν , και κουβαλάνε πάνω τους το πολύτιμο  σώμα της συνύπαρξης .

Η μεταβαλλόμενη ιδιότυπη in citu εγκατάσταση που ξεκινάει  από την αρχετυπική  δομή του «γίκου» – γνώριμης  κατασκευής στα σπίτια της Κιμώλου και όχι μόνο  – μετατρέπεται  από απλή συσσώρευση  δεδομένων  σε δυναμικό διασκορπισμό,  σε σαφείς θέσεις   και φιλοδοξεί να συμμετέχει με τους κατοίκους και επισκέπτες  του νησιού, σε μια πολύτιμη ροή γνώσεων, αναμνήσεων , παραστάσεων εμπειριών και σχέσεων.

Η έρευνα  περιλαμβάνει  δράσεις ,  που ξεκινάνε από διάφορες φάσεις της οικοτεχνίας αυτής   σχετικές με την έννοια του προγραμματισμού στο χώρο και το χρόνο της εργασίας  (Μέτρημα και Διάσιμο στον τοίχο και στο χώρο) ή τον καθαρισμό  με κιμώλεια γη –πρώτη ύλη που υπάρχει  στον τόπο  και  που κουβαλάει μια επανάληψη στον  ιστορικό χρόνο, μιας και  από τα Μινωική εποχή χρησιμοποιείται   στην οικιακή  υφαντουργία.

To video « Επαναλήψεις   του ιδίου και του διαφορετικού»  αποτυπώνει μέσω της  ροής του νερού πάνω σε ένα κιλίμι την αέναη κινητικότητα του ιδίου και  του διαφορετικού .

Οι επεξεργασμένες εικόνες  32,5Χ42cm (Εκτυπώσεις  inzekt σε χαρτί ακουαρέλας , μεταξωτές κλωστές ) λειτουργούν σαν σχέδια που  υπενθυμίζουν το δρόμο μια διαχρονικής έρευνας πάνω στο τοπίο,  είναι όπως κάνουν πάντα τα σχέδια  ο προγραμματισμός μια εργασίας , κάτι σαν τα   « Διασίματα» για την προσωπική ύφανση .

Επίσης το Εργαστήριο για τη Σχηματοποίηση  για τα παιδιά των κατοίκων και των επισκεπτών,   αφορά εν γένει  την  εμπειρική μεταφορά του τοπίου σε  ένα κιλίμι με τη γεωμετρικότητα και  με την επανάληψη  του ίδιων σχηματοποιημένων μοτίβων και πάνω από όλα τη χαρά .

Τα χαλιά και τα κιλίμια είναι έξω και πάνω από τις  κυρίαρχες εικόνες, πέρα από τα απομαγεμένα αντικείμενα.  Είναι « ο κήπος του χειμώνα» αυτό που  αποκάλεσε ο  M. Foucault ,  στο άρθρο του  «Περί αλλοτινών χώρων», η συμβολική αποτύπωση και η οργάνωση του κόσμου, η ετεροτοπία  μέσα στον οίκο.

Τα χαλιά και τα κιλίμια μεταναστεύουν και κουβαλάνε επάνω τους πολύτιμη ζωή. Και την επανεμάγευση του κόσμου ίσως , ο οποίος είχε διασχίσει κάποτε τον ουρανό με ένα ιπτάμενο χαλί.

 

Carpets migrate like birds

We don’t live in an empty space. We live in a space which can flow like running water.

In an everyday life with constant flows and repetition of situations where everything is forced to look alike, the changing situation with rugs and carpets of the Greek space, the Mediterranean and wider East, incoming and welcoming in different spaces, aims to create an exploration and new replacements. To explore how this transfer of the landscape into a carpet is made, what symbolisms it carries, how it affects and is inspired by the collective imagination. Also to wonder how the repetition of the same becomes the value of the difference, not for the sake of multiculturalism which dominance invents and exploits but for the sake of difference. A basic component of carpets and rugs is their ability to cover vital needs with material sensitiveness, to express a precious collective community experience and in the procedure of their autoproduction to welcome a deep communication and the interaction of people. Without any occurring violence, carpets travel through all geography, from pre-capitalist years till today, transcend borders and carry the precious body of co-existence.

The changing sui genesis in citu installation which is derived from the archetypal structure of the “gikos”* – a familiar construction in houses of Kimolos and other places – is transformed from a simple aggregation of data to a dynamic dispersal on clear positions and aspires to participate with the residents and visitors of the island, in a precious flow of knowledge, memories, representations of experiences and relations.

Industry which are related to the meaning of programming in the space and time of the work (counting and planning the yarns on the wall and space) or the purification with chalk– first material which exists in this place and which carries a repetition in the historical time, as it has been used from the Minoan times in household weaving.

industry which are related to the meaning of programming in the space and time of the work (counting and planning the yarns on the wall and space) or the purification with chalk

The video “Repetitions of the same and the different” reflects the eternal  movement of the same and the different through the flow of the water on a rug.

The processed images 32,5X42cm (printing of inzekt on aquarelle paper, floss) function as images which remind the way of a long-term studyon  on landscape, the way images always do, the programming of a study, something like the planning of yarns on the wall for personal weaving.

Also the Workshop for Shaping for the children of the residents and the visitors, all in all concerns the empirical transfer of the landscape on a rug with the geometry and the repetition of the stylized patterns themselves and above all the joy.

The carpets and rugs are out and over the dominant images, away from the disenchanted objects. It is “The Garden of Winter” as M. Foucalt called it in his article “Des espaces autres” (Of Other Spaces), the symbolic reflection and the organization of the world, the heterotopias in the house.

Carpets and rugs migrate and carry precious life on them. And the re-enchantment of the world perhaps, which had once crossed the sky on a flying carpet.

 

*gikos: a place in old houses where blankets, sheets, rugs were piled usually on a chest and covered with a

http://www.petrosbatsiaris.com/

Εικαστικός Περίπατος 2018 ©